جلوه‏ای از اسرار گریه بر امام حسین

جلوه‏ای از اسرار گریه بر امام حسین

در پاسخ این سؤال که چرا باید برای امام حسین علیه‏السلام عزاداری کرد می‏توان گفت

 اولا: چون چشم گریان، چشمه فیض خداست لذا گفته شده:

 تا نگرید ابر کی خندد چمن 

تا نگرید طفل کی جوشد لبن‏

 

گفت فلیبکو کثیرا گوش دار 

تا بریزد شیر فضل کردگار

 

گر نبودی سوز مهر و اشک ابر 

کی شدی جسم و عرض زفت و سطبر

 

سور مهر و گریه ای ابر جهان 

چون همی دارد جهان را خوش دهان‏

 

آفتاب عقل را در سوز دار 

چشم را چون ابر اشک افروز دار

 

چشم گریان بایدت چون طفل خرد 

کم خور آن نان را که نان آب تو برد.

 

پس اگر اشک و گریه مایه‏ی فیض و رحمت است، چه بهتر که برای»قتیل العبرات» فرو ریزد؛ چنان که گفته‏اند:

 

روشنی دل ز اشک دیده است 

کی کسی بی‏گریه نوری دیده است‏

 

خاصه آن گریه که بر شاه دل است 

کار سالک بی‏بکاء بس مشکل است‏

 

تا نشد گریان به دل فتحی نیافت 

دیده‏ی گریان حجابش را شکافت‏

 

گفت زان رو شاه عشق ذوالکرم 

کان محبان من قتیل گریه‏ام‏

 

شاه خوبان کشته عشق است و بس 

گریه موج بحر عشق اوست و بس‏

 

گریه عاشق را بود درمان دل 

بهترین گریه است بر سلطان دل‏

 

گریه‏ی یعقوب دشت کربلا 

شد تأسی بهر ارباب صفا

 

گر نبود آن گریه‏های با نیاز 

دیده یعقوب کی می‏گشت باز

 

سالکان را گر بود در چشمه آب 

چشم گریان بهتر است از فتح باب‏

 

دیده‏ام من بس ز چشم تر اثر 

گر اثر خواهی طلب کن چشم تر.

 

ثانیا: گریه امواج خروشانی است که از طوفان دریای عشق در سرزمین دل عاشق خبر می‏دهد. گریه، سیلاب عشق و نمودار عاشقی و محبت و پیام‏رسان خونی است که در مسلخ عشق از بدن شهدای عاشق بر زمین ریخته است. چه این که چشم عاشق صدفی است که در محبت را در باطن خود می‏پروراند و به صورت اشک بر گونه‏های خود می‏غلطاند. گریه شعله‏های آتش عشق است که از تنور دل عاشق زبانه می‏کشد. لذا گفته‏اند:

اشک برای شهید، شوق شهادت در انسان ایجاد می‏کند، چون اشک رنگ آن کسی را می‏گیرد که برای او ریخته می‏شود و اگر کسی برای شهید اشک ریخت طعم شهادت در جان او گواراست..

هم‏چنین شهید مطهری درباره گریه بر شهید گفته است:

گریه بر شهید، شرکت در حماسه‏ی او، و هماهنگی با روح او، و موافقت با نشاط او، و حرکت در موج اوست..

ثالثا: گریه بر امام حسین علیه‏السلام اعلام هم‏دردی، هم‏دلی، وفاداری با آن حضرت است. گریه بر حسین علیه‏السلام شرکت در حزن اهل بیت، و هم‏نوایی با زینب است. گریه اظهار عشق با سالار عاشقان و پیوند قلبی با انسان کامل است. بنابراین آیا می‏شود در دریای عشق و محبت در سرزمین دل انسانی وجود داشته باشد، اما ساحل چشم خشک و نرگس عاشق پژمرده باشد؟! آیا می‏شود کسی عشق حسین را داشته باشد اما بر مظلومیت او گریه نکند؟! آیا می‏شود انسان محبت اهل بیت را که اجر رسالت پیامبر است   در دل داشته باشد، اما به سبب اسارت آنان گریه ننماید؟!

از آن جا که عشق به انسان کامل، عشق به همه زیبایی‏هاست، عشق به او نیز در حقیقت عشق به خدا، پاکی، تقوا، عدالت، فرهنگ، معرفت، برادری، عطوفت، ایثار عزت، سعادت و هزاران آرمان دیگر انسانی و الهی است، به همین سبب یکی از دانشمندان مغرب زمین گفته است:

آیا قلبی پیدا می‏شود که وقتی درباره کربلا سخن می‏شنوند، آغشته با خون و الم نگردد، حتی غیرمسلمان نیز نمی‏توانند پاکی روحی را که در این جنگ اسلامی در تحت لوای آن انجام گرفت انکار کنند؟!.

بنابراین از مجموع آن چه بیان شد معلوم گردید که در هر دلی که عشق حسینی جای دارد برای او این سؤال که چرا باید برای شهیدان کربلا گریه و عزاداری نمود، پدید نخواهد آمد. به خصوص آن که در آموزه‏های دینی درباره‏ی گریه بر سالار شهیدان به گونه‏ای اصرار شده است که در کم‏ترین جریان دیگر دینی به آن حد اصرار شده است و این گویای آثار و برکات و اسرار نهفته‏ی گریه برای آن حضرت است که درک ژرفای این حقیقت یا بازگو کردن و تشریح آن مجال دیگر، بلکه نویسنده‏ی ژرف‏اندیش، می‏خواهد و از ظرفیت این تحقیق و توان نگارنده بیرون است. اگر هیچ سخنی درباره این مسئله نمی‏بود جز همین کلام خود آن حضرت که فرمود:«انا قتیل العبرة لا یذکرنی مؤمن الا استبعر» به طور قطع دلیل بر ارزش گریه برای امام حسین علیه‏السلام بود. از همه این‏ها گذشته براساس:«ان الحسین مصباح الهدی و سفینة النجاة»؛ حسین علیه‏السلام چراغی است که در مشکات عالم هستی روشن شده است، و عزاداری برای آن حضرت در حقیقت استفاده از چراغ هدایت اوست. چه این که بی‏تردید کشتی نجات حسینی که محموله‏ی آن معارف زلال دین اسلام است، در طول تاریخ بر اقیانوس اشک‏های جان‏کاه عاشقان آن حضرت به حرکت خود ادامه داد و تا به امروز رسیده است، وگرنه در همان اوایل راه صخره‏های مسیر تاریخ او را از حرکت باز می‏داشت و یا در باتلاق‏های پرپیچ و خم حوادث و حکومت‏های جور از حرکت باز می‏ماند. اما باران اشک زینب و بچه‏های امام حسین پیروان اهل بیت در طول تاریخ همواره زمینه را برای این کشتی فراهم ساخته است که هم چنان به حرکت خود ادامه دهد و بر اقیانوس اشک عاشقانش سیر نماید.

/ 0 نظر / 37 بازدید